از مقامات تبتل تا فنا پله پله تا ملاقات خدا
ساعت ۱:٥٦ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٠ آذر ،۱۳۸٦  کلمات کلیدی:

دو سه ماهِ پيش بود كه شروع به خواندن فصول اصلي كتاب مديريت نوآوري به نوشته جو تيد (Joe Tidd) كردم. يكي از مسايلي كه خيلي ذهنم را به خودش مشغول كرد تاكيد اين كتاب بر اهميت و تاثير فوق‌العاده نوآوريهاي تدريجي‌ست. به تعبير ديگر، نويسنده اين كتاب معتقد است كه سازمانهايي در دراز مدت موفقند كه بتوانند مرتبا به نوآوريهاي تدريجي پايبند باشند.

از طرف ديگر يكي از ويژگيهايي كه معمولا مباحث حوزه علوم انساني دارند اين است كه ايده‌هاي جالبي به ما در خصوص زندگي شخصي‌مان مي‌دهند. در اين مورد هم اين جرقه به ذهنم خطور كرد كه آيا در زندگي شخصي هم تقيد به اين نوآوريهاي تدريجي مي‌تواند موفقيتهاي بزرگي را براي ما به ارمغان بياورد؟ با اين افكار و انديشه‌ها بود كه دست به كار شدم. يكي دو مساله ساده اما مهم را شروع كردم. مثلا مطالعه لغات جديد زبان. و سعي كردم كه به نوآوري تدريجي اما مستمر به شدت پايبند باشم و اين ايده را در زندگي شخصي هم اجرا كنم. تاثيرات قابل توجه بود.

غرضم از اين بحث يك مساله كلي‌تر است و آن هم اينكه تا چه اندازه مباحثي كه ما در حوزه سياست‌گذاري علم و تكنولوژي مي‌خوانيم مي‌توانند به ما در بهبود زندگي شخصي‌مان هم كمك كنند؟ شايد مصاديق زيادي از اين مساله را در مباحث مديريت تجربه كرده‌ايم. مثلا برنامه‌ريزي استراتژيك، تا حد زيادي براي زندگي شخصي هم معنا دارد و البته بسيار مهم است. يا مباحث انگيزش، ايده‌هاي بسيار خوبي در خصوص ارتقاي انگيزش ما در فعاليتهاي شخصي مان مي‌دهد. اما يافتن اينچنين مثالهايي در مباحث سياست‌گذاري اندكي مشكل‌تر است. مثلا مفهوم پارادايمهاي تكنولوژيكي-اقتصادي، مسيرهاي تكنولوژيكي و امكان قفل شدن بر روي يكي از آنها، يا ميزان اهميت شبكه‌هايي كه ما در آنها عضو هستيم و ... همگي مي‌توانند الهام‌بخش مسايلي خيلي مهمي در زندگي شخصي ما باشند.

شايد بد نباشد كه در خصوص اينكه مفاهيم و مباحث سياستگذاري علم و تكنولوژي چقدر به ما در بهبود زندگي شخصي مان مي‌تواند كمك كند، اندكي تبادل نظر كنيم..........

حسين رضازاده