به بهانه سال نوآوری و شکوفایی
ساعت ۱:٢٦ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱۳ فروردین ،۱۳۸٧  کلمات کلیدی: سیاست

(با این امید که ترنم سبز بهار طبیعت، شادی بخش دلهای شما باشد و با تبریک سال نو به همه هم‌وبلاگی‌های عزیز)

 

جریان نام‌گذاری سال‌های مختلف به نام‌های متفاوت، در کنار همه فواید و چالشهایی که دارد، به هر حال مساله‌ای‌ست که در فضای سیاست‌گذاری ما اثرات قابل توجهی دارد، به‌ویژه امسال به خاطر نامگذاری این سال به سال نوآوری و شکوفایی، در حوزه علم و تکنولوژی و نوآوری، این تاثیر شدیدتر هم خواهد بود.

در کنار سمینارها و کنفرانسها و برنامه‌هایی که با این نام خواهیم داشت، مساله‌ای که بیش از همه ذهن مرا مشغول کرده‌است، این است که طرح این مساله در فضای بیمار سیاست‌پژوهی، سیاست‌گذاری، و اجرای سیاست‌های کشور ما تبعات منفی‌ای را به بار داشته‌‌باشد. به صورت خلاصه باید گفت

1-       در فضایی که توسعه و به‌ویژه توسعه اقتصادی و مخصوصا توسعه اقتصادی با محوریت بخش خصوصی در عطش جرعه‌ای ثبات و پایداری در محیط سیاسی، اقتصادی، نهادی و اجتماعی سر به بیابان گذاشته است، باید توجه داشت که به بهانه نوآوری، این حداقل جرعه را به سرابی همیشگی تبدیل نکنیم.

2-       در شرایطی که خلاقیت‌های صورت گرفته در سالهای گذشته (به معنی Invention) هنوز میوه نوآوری به بار نیاورده است (منظورم Innovation است)، این نهالهای تازه رسته را به بهانه نوآوری‌های جدید، فراموش و یا لگدمال نکنیم (مثالهای زیادی را در حوزه‌های جدیدی همچون زیست‌فناوری، پزشکی و ... می توان نام برد که مستعد چنین لگدمال شدنهایی هستند!)

3-       نوآوری، بهانه‌ای برای شتابزدگی برای ایجاد تغییر (به معنی Change و نه نوآوری) و دلخوشی به اینکه صرفا کاری جدید و متفاوت انجام داده‌ایم به دست ما ندهد. خلاصه اینکه از فردا راه نیفتیم و هر طرح نسنجیده و فکر نشده و "یک‌شبه از خم رنگرزی بیرون آمده" ای را با نام نوآوری ارایه کنیم.

با این تفاصیل شاید چیزی که بیش از همه نیاز فعلی فضای سیاست‌گذاری کشور باشد، "نوآوری در جلوگیری از نوآوریهای مخرب" باشد، چیزی که متاسفانه در سالهای گذشته به هر کدام از سه حالتی که در بالا ذکر شد، رواج قابل توجهی‌ داشته است.

 

(با گل‌های زیبای نظرات خود، باغچه این وبلاگ را پرطراوت کنید!)

محمد حسین رضازاده مهریزی